اخبار و دیدگاه ها | جمعیت طرفداران ایمنی راهها

بسمه تعالي بيانيه بچه‌هاي ايران براي ايمني راهها هم‌صدا با بچه هاي ساير نقاط جهان به مناسبت هفته جهاني ايمني (14 تا 20 ارديبهشت) چرا براثر تصادفات رانندگی، هرماه در سراسر ايران دهها كودك و نوجوان در كوچه، خيابان و جاده‌ها كشته شده يا مجروح مي‌شوند؟ زيرا علی­رغم تلاش­های فراوان، كار جدي در اين زمينه انجام نمي‌شود. لازم است شما مسئولان و بزرگ­ترها اظهارات ما در اين بيانيه را بشنويد و به آن عمل كنيد. ما بچه‌ها در آينده ممكن است صدايمان شنيده شود، اما در حال حاضر اين وظيفه شماست كه به ما كمك كنيد. لازم است هرچه سريع­تر كاري صورت گيرد وگرنه بسياري از بچه‌ها اين شانس را نخواهند داشت تا به سني برسند كه صداي‌شان شنيده شود. اين وظيفه شما مسئولان و ساير افراد بزرگ‌سال است كه به ما كمك كنيد تا با هم‌پيمان شدن در اين كار، به بچه‌ها اطمينان داده شود كه مي‌توانند با ايمني كامل مسافرت كنند يا از جايي به جاي ديگر بروند. همه ما بچه‌ها سزاوار آن هستيم كه در رفت و آمد به مدرسه امنيت داشته باشيم. راه­ها بايد آن قدر ايمن باشند تا ما بتوانيم با خيال راحت پياده به مدرسه رفت و آمد كنيم. ما پياده‌روهايي امن و گذرگاه دوچرخه سواري امن مي‌خواهيم. ما مي‌خواهيم در مسير راه‌ها، موانعي براي كندشدن رفت و آمد وسايل نقليه قرار داده شود. ما امكانات امني براي عبور از خيابان مي‌خواهيم تا بدون نگراني و ترس بتوانيم درس بخوانيم. ما از همه صاحبان وسيله نقليه در هر نقطه از ايران مي‌خواهيم كه مواظب بچه‌ها باشند. همه اتومبيل‌ها و اتوبوس‌ها بايد كمربند ايمني داشته باشند. وقتي بچه‌ها همراه والدين و بزرگترهایشان سوار موتور سيكلت يا وسايلي مانند آن مي‌شوند بايد كلاه ايمني داشته باشند تا از آن­ها در برابر خطر حمايت كند. ما درك مي‌كنيم كه كلاه ايمني بر سر گذاشتن يا بستن كمربند ايمني مي‌تواند در موقع خطر جان ما را نجات دهد. مصرف مواد مخدر يا الكل و هم‌زمان، رانندگي كردن خطرناك است. با سرعت غيرمجاز راندن كار خطرناكي است. رانندگي در زمان خستگي و خواب‌آلودگي خطرناك است. كساني كه بچه‌ها را دوست دارند نبايد چنين كارهايي انجام دهند. البته هيچ كسي نبايد چنين كارهايي انجام دهد. پليس همیشه دوست ما بوده است، انتظار داریم در حمایت از ما با كساني كه در رانندگی سرعت غيرمجاز دارند و يا مواد مخدر و الكل مصرف كرده­اند برخورد شدیدتری داشته باشد. امنيت ما در همه حال بايد حفظ شود، چه زماني كه با خانواده بيرون مي‌رويم، چه زماني كه بيرون خانه بازي مي‌كنيم و يا به مدرسه رفت و آمد مي‌كنيم. بايد قوانين مورد نياز براي ايمن شدن راه­ها وضع شود، باید خودروهای ما از هرنظر به ویژه برای کودکان ایمن باشند. بايد صداي ما شنيده شود و كاري صورت گيرد تا امنيت راه­ها براي بچه‌ها تضمين شود. بنابراين ما از شما مسئولان انتظار داريم تا كارهاي لازم براي كاهش خطرات جاني در راه­ها را در برنامه‌هاي جديد توسعه بگنجانيد. در هر نقطه از ايران كه زندگي مي‌كنيم، انتظار داريم راه­ها براي دوستانمان، خانواده‌مان و خودمان امن باشد. ما بچه به حساب مي‌آييم و…

پنجشنبه سيزدهم آذرماه، برخورد کامیون با اتوبوس حامل اعضای تیم هندبال البرز، جان محمود ندیری بازیکن این تیم را گرفت. محمد استادحسین هم به خاطر شکستگی دنده و خونریزی داخلی در بیمارستان بستری شد. هنوز سال به پایان نرسیده اما آمار ورزشکارانی که در سانحه رانندگی جان سپرده‌اند، مثل هر سال چشمگیر است. امسال آرمین جهانگرد قهرمان دارت ایران در محور ماسوله فومن درگذشت. محمدرضا صحرایی ۸۷ ساله ملقب به پیرترین کشتی‌گیر جهان نیز می‌توانست رکورد خود را افزایش دهد اگر تصادف نمی‌کرد. حسین خواجه‌وندی فرنگی کار تیم ملی جوانان که از اردو خارج شده بود، در دهکده المپیک تصادف کرد و جان باخت. حسن حسین‌زاده سرپرست تیم ملی فوتسال، در جاده فیروزکوه درگذشت. قرار بود همان هفته همراه با تیم ملی برای حضور در جام جهانی کوچک راهی برزیل شود. ایمان ولی‌زاده و همسر آلمانی‌اش در بزرگراه چمران جان خود را از دست دادند. او قهرمان سابق در لیگ‌ واترپلو و داور بین‌المللی این رشته بود. برای مرور آمار مرگ و میر ورزشکاران بر اثر تصادف، بیش از هفت دهه باید به عقب برگردیم! سال ۱۳۲۲ و تصادف منجر به فوت احمد خطیبی از اعضای اولین تیم ملی در تاریخ فوتبال ایران محسن آزاد عضو تیم ملی در نخستین دوره بازی‌های آسیایی هم سال ۱۳۳۹ تصادف کرد و مرد، در حالی که فقط سی و هفت سال داشت. او هم مثل خطیبی در امامزاده عبدالله دفن شده. خرداد ۵۱ ژانت کهن‌صدق قهرمان دوومیدانی و سیمین شفیقی کاپیتان تیم ملی بسکتبال زنان، چشم‌هایشان برای همیشه بسته شد. مجله دنیای ورزش تیتر زد: "ژانت رکورد ۱۰۰ متر ایران را به گور برد." سیمین ۲۸ ساله دانشجوی سال آخر ادبیات بود و ژانت ۲۳ ساله فارغ‌التحصیل تربیت بدنی. آن روز به اتفاق برای تدریس عازم دبیرستان بودند. "با اتومبیل شماره ۲۱۱۶۶ تهران الف از دانشکده ملی حرکت کرده نزدیک پل ونک با اتومبیل کرایه خط شمیران به رانندگی محمود تجریشی رو در رو قرار گرفت. سرنشینان در میان اتاقک درهم فرو رفته ماندند. ماموران پاسگاه پارک‌وی در محل حاضر شدند. مجروحین به بیمارستان ژاندارمری و رضا پهلوی منتقل شدند." در دهه ۶۰، مرگ فریدون بهنام‌پور قهرمان سال ۱۹۸۳ کشتی فرنگی آسیا خبرسازترین حادثه رانندگی منجر به فوت در جامعه ورزش بود. مدت زیادی نمی‌گذشت از بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ سئول و مدال برنز فریدون. فریدون داخل اتوبوس مسافربری جان باخت. از حیث بازتاب، مهم‌ترین تصادف مرگبار رانندگی در تاریخ ورزش ایران نوروز ۷۷ رخ داده. سیروس قایقران کاپیتان سابق تیم ملی فوتبال همراه خانواده‌اش به انزلی رفته بود، در مسیر بازگشت، در امامزاده هاشم توقف می‌کند. کامیون خاور آنها را زیر می‌گیرد که منجر به فوت او و پسرش راستین شد. امیر دولت‌آبادی بازیکن جوان باشگاه استقلال که با این تیم قهرمان باشگاه‌های آسیا شد از طریق جاده اصفهان از دنیا رفت. درگذشت آیدین نیکخواه بهرامی ستاره بسکتبال در دی ۸۶ هم جامعه ورزش را داغدار کرد. او همراه نامزدش در کمربندی نمک آبرود به نوشهر، پس از برخورد اتومبیل به گارد ریل کنار جاده چشم از جهان فروبستند. فهرست قهرمانان ایرانی که جان خود را در جاده‌ها گذاشته‌اند بسیار طولانی است و…

از اواسط دهه 90 تغييرات گسترده ای در مبانی نظری و سياستهای اجرائی ايمنی جاده ای بوجود آمد که علیرغم توسعه و تکمیل آن در دهه های بعدی، مبانی آن کماکان در عموم کشورهای توسعه یافته و صنعتی مورد استفاده و بهره برداری قرار دارد. خاستگاه و مبانی نظری-اجرائی اين تفکر در کشور سوئد شکل گرفت که ضمناً يکی از موفق ترين کشورها در حوزه ارتقاء ايمنی جاده ای در دهه های اخير تلقی میشود. این برنامه تحت عنوان Vision Zero با چشم اندازی بدون تلفات و مرگ و مير در ترافيک جاده ای شناخته میشود و مبين چشم اندازی از آينده ايمنی است که طی آن علرغم وقوع سوانح کسی در سوانح رانندکی کشته یا معلول نميشود. اين چشم انداز برای اولين بار در سوئد و در سال 1995 مطرح شد و در سالهای بعدی یعنی 1997 و 1998 بعنوان مبنای اجرائی مديريت ايمنی جاده ای به تصويب پارلمان اين کشور رسيد، و پس از آن نيز توسط بسياری کشورها بمورد اجرا گذاشته شد. مهم ترين تفاوت اين تفکر و رویکرد، تجديدنظر در مسئوليتهای ناشی از سوانح رانندگی و کشته شدن انسانها است که با شعار "تقصیر را بگردن قربانیان نیندازید" (Don’t blame the victims) آغاز شد. بر اساس اين تفکر حمل و نقل سیستمی فرا بخشی و بهم پیوسته است و کسانی که اجزاء سيستم حمل و نقل را طراحی، مدیریت و بهره برداری ميکنند، از قبيل سازندگان و مديران راه، سازندگان خودرو، شرکتها و عاملين حمل و نقل، سياست­مداران، مسئولين قانون گذاری و بالاخره پليس و غيره، مسئوليت اصلی سوانح رانندگی و کشته شدن انسانها را بعهده دارند،. ولی تا قبل از اين تحول و تجدید نظر سیاستی، و مشابه آنچه که اکنون در کشور ما رایج است، تقريباً تمامی مسئوليت سوانح ترافیکی متوجه فرد استفاده کننده از راه یا بعبارت روشنتر قربانیان سوانح جاده ای بود آیا کيفر یک اشتباه ترافیکی استفاده کننده از راه مرک است ǃ ؟ اصولاً سيستم حمل و نقل جاده ای بر اساس اين واقعيت طراحی نشده که انسانها ماشین نیستند و بعضی اوقات دچار احساسات و یا اشتباه ميشوند و هيچ انسان کامل و مبرا از اشتباه وجود ندارد. ضمن انکه ميدانيم در مواردی بسياری اشتباهات کوچک و ساده ترافيکی منجر به مرگ استفاده کننده از راه ميشود. بهمین دلیل نیز امروزه و پس از گذشت قریب دو دهه، مطالعات و سرمایه گذاریهای کلانی در حوزه اتوماسیون ناوبری جاده ای و استفاده از سیستمهای هوشمند در هدایت وسائل نقلیه در دستور کار بسیاری از مراکز مطالعاتی و تولیدکنندگان (منجمله در کشور ما) قرار دارد. نظريه VZ بر اين نکته تاکيد دارد که تمام عوامل تشکيل دهنده سيستم حمل و نقل با يکديگر مرتبط بوده، تعاملات و اثرات متقابل داشته و سانحه ای که منجر به مرگ يا جراحت شديد ميشود بدين معنی است که اجزاء سيستم حمل و نقل جاده ای بخوبی عمل نکرده اند. اين نگرش سيستمی جديد موجب تغيير در سياستها و برنامه های اجرائی ايمنی جاده ای شد، و تاکيد بسياری بر هماهنگی عوامل از جمله طراحی اتوموبيل و محيط جاده بر مبنای محدوديت های رفتاری و…