ما در جمعیت طرفداران ایمنی راهها، هر ساله این روز را با غمی عمیق برگزار می‌کنیم؛ غمی که از دیدن خانواده‌هایی می‌آید که هنوز عکس فرزندشان را روی دیوار نگه داشته‌اند، هنوز چشم به راهند تا مسافرشان از سفر برگردد و هنوز منتظر صدایی هستند که دیگر نمی‌آید.
هر روز و هر ساعت سرمایه‌های انسانی و اجتماعی که اغلب سرپرست خانواده و مولد کار و تولید هستند در گوشه و کنار این کشور به راحتی در حوادث ترافیک و در بی توجهی جامعه از دست می‌روند و شاید تنها برای چند ساعت در میان خبرها بی‌آنکه دیده شود، قرار می‌گیرد و عده کثیر دیگری تا پایان عمر از کار افتاده می‌شوند و خانواده و جامعه باید سختی زندگی آنان را تحمل نمایند.
به یاد آنان که دیگر در میان ما نیستند؛ برای نجات جان دیگران که هنوز فرصت زندگی دارند باید تدبیر و برنامه داشت و اقدامات جدی را اجرا نمود، روند افزایشی حوادث رانندگی زنگ خطری است که بی‌صدا در حال نواختن است و ضرورت دارد صدای آن را به گوش همگان رساند.
آبان، روز جهانی یادمان قربانیان سوانح رانندگی، فرصتی ارزشمند برای ادای احترام به انسان‌هایی است که در اثر حوادث ترافیکی جان خود را از دست داده‌اند؛ فرصتی برای همدردی با خانواده‌های داغدار، حمایت از مصدومان و آسیب‌دیدگان، اما مهمتر از همه چاره‌اندیشی جدی برای مقابله با این پدیده خانمانسوز، تأملی دوباره بر مسئولیت اجتماعی و مشترک، به طور ویژه سازمان‌ها و نهادهای متولی و مسئول ایمنی راهها، حفظ جان انسان‌ها در سفرها، و چه بسیار غم‌انگیز است که در چند ساعت قبل از این روز و در حال نگاشتن این بیانیه متاسفانه در اثر واژگونی یک دستگاه اتوبوس حامل کارکنان شرکت نفت دشت عباس در محور فرعی روستایی منطقه سگر در استان ایلام حداقل 10 نفر جان خود را ازدست داده و 22 نفر مصدوم و مجروح شدند.
باید اذعان داشت هر سانحه رانندگی، فراتر از یک حادثه و یک آمار است، روایت ناتمام زندگی انسانی می‌باشد؛ پدری که دیگر به خانه بازنمی‌گردد، مادری که جای خالی‌اش برای همیشه در خانواده باقی می‌ماند، کودکی که از آغوش گرم خانواده محروم می‌شود و جوانی که فرصت تجربه آینده را از دست می‌دهد. پشت هر عدد و آمار، خانواده‌ای قرار دارد که با اندوهی عمیق و زخمی ماندگار زندگی می‌کند.
امروز با نگاهی به وضعیت نگران‌کننده حوادث ترافیکی در کشور و عدم موفقیت در پیشگیری، غلبه و کاهش سوانح رانندگی بعنوان واقعیتی تلخ، نمی‌توان تنها به ابراز تأسف و همدردی بسنده کرد.
این موضوع یکی از مهم‌ترین چالش‌های سلامت عمومی و ایمنی اجتماعی است و مقابله با آن نیازمند عزم ملی، برنامه‌ریزی مستمر، مدیریت مسئولانه و مشارکت فعال همه بخش‌های جامعه است.
ما بر این باوریم که حفظ جان انسان‌ها باید در صدر اولویت‌های سیاست‌گذاری و مدیریت حمل‌ونقل کشور قرار گیرد و برای تحقق فوری این هدف لازم است:
* ارتقای ایمنی راهها، کاهش سهم راهها در بروز سوانح رانندگی و برقراری کامل ایمنی سفرهای هموطنان توسط متولیان امر؛
* تقویت فرهنگ ترافیک و آموزش مستمر رفتارهای ایمن به رانندگان، موتورسواران، دوچرخه‌سواران و عابران پیاده؛
* توجه ویژه به ایمنی موتورسواران که حدود 24 % از کل جان باختگان را شامل می‌شود، اجبار در استفاده از کلاه ایمنی استاندارد و فراهم‌سازی شرایط مناسب برای تردد ایمن آنان؛
* بهره‌مندی از روش‌های نوین و جدیت در اِعمال قوانین رانندگی از سوی دستگاه نظارتی؛
* ارتقای کیفیت و ایمنی خودروها به ویژه ناوگان حمل‌ونقل عمومی و نظارت مؤثر و جدی بر معاینه فنی وسایل نقلیه؛
* تقویت خدمات امدادی، درمانی و فوریت‌های پزشکی برای کاهش پیامدهای ناشی از سوانح؛
* پاسخ‌گویی و مسئولیت‌پذیری دستگاه‌های اجرایی و نهادهای متولی در قبال ایمنی تردد شهروندان؛
* حمایت اجتماعی، روانی و اقتصادی از خانواده‌های قربانیان و آسیب‌دیدگان سوانح رانندگی؛
* استفاده بخش‌های حاکمیتی از ظرفیت سمن‌ها، دانشگاهیان، رسانه‌ها، بخش خصوصی و سرمایه‌گذاران در توسعه مسئولیت اجتماعی
در پایان در این روز، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره تمامی جان‌باختگان سوانح رانندگی، به خانواده‌های داغدار ادای احترام می‌کنیم و بر ضرورت شنیدن صدای آسیب‌دیدگان و توجه به حقوق آنان تأکید داریم، همچنین باور داریم که هیچ مرگ ناشی از سانحه رانندگی نباید صرفاً به عنوان یک اتفاق اجتناب‌ناپذیر پذیرفته شود، هر اقدام پیشگیرانه، هر اصلاح زیرساختی، هر آموزش مؤثر و هر تصمیم مسئولانه می‌تواند جان انسانی را نجات دهد.
باید با همدلی، مشارکت اجتماعی، مسئولیت‌پذیری اجرایی و عزم و اراده همگانی، فرهنگ ایمنی را به یک مطالبه عمومی و یک تعهد ملی تبدیل کنیم.
جمعیت طرفداران ایمنی راهها
24 آبان 1405
